• Galiz Kahraman% 25indirim
    Galiz Kahraman
    Galiz Kahraman

Galiz Kahraman

  • 17,00 TL12,75 TL

    hopi kampanyası
    0,64 Paracık
  • Tedarik Süresi 2 İş Günü
Bu kitabı e-kitap olarak okumak isterseniz, yayıncıya talebinizi iletebilmemiz için tıklayınız.
Bütün zamanların kahramanı olan bir insanın hikâyesidir bu. O hem herkes hem de hiç kimsedir. Dünyadan alacağını tahsil etmeye gelmiştir. Çünkü, Tanrı dahil herkesin ona borcu vardır. Vebâlinegirilen tüyü bitmedik yetim işte odur. Kadîm zamanlardan beri hakkı yendiğine göre, sonlu ama sınırsız evrenin engin ve derin merkezi olarak insan olmanın, “olmasa da olur” hâlini icrâ etmesindehiçbir sakınca yoktur. Romantik bir insafsızlığın bâkir tâcizcisi olmak, sonuna kadar hakkıdır. Sıradanlığın üst insanıdır o. Âsiliğiyle asîlleşememesi umurunda bile değildir. Onun umurunda olan tek şey, sadece ve sadece kendini algılamak, kendi küçük âlemine sığan kâinâtı kabul etmektir. Çünkü bilmektedir ki, gerçek bilgelik de zaten budur.

İnsanlar, günümüz dünyasında kendi yaşam gerçeklerini kabullenmek istemeyerek gözlerini hep kendinden yukarıdakilere dikmiş durumdadır. Bu da insanların kendi kabuğunun içerisine sığıp yaşamasına engel olduğu gibi yaşamının da tüm anatomisini bozmaktadır. İhsan Oktay Anar, Galiz Kahraman eserinde bu duruma vurgu yaparak kendi kabuğu içerisinde yaşayabilen insanın hayatın gerçek lezzetini tadabileceğini ve bilgeliğinde sırlarına erebileceğini belirtmiştir. Bu eseri okuyan okurlar, insanı hayatta asıl mahvedenin hırsı olduğunu ve insanların kafalarında tasarladıkları hayatı yaşamaları için hırslarından kendilerini arındırmaları gerektiğini, hırslarından kendilerini arındıramayan insanların ise kafalarının içine çizdiği sınırlar içerisinde bir mahkum hayatı süreceğini idrak ediyor. İhsan Oktay Anar, Galiz Kahraman eserinde hayatı her yönüyle yaşayabilen insanın üst seviyelerde bulunan insanlar değil, sıradan insanlar olduğunu belirtmiştir. Yazar, bu tespitinde sonuna kadar haklıdır. Çünkü üst seviyelerde bulunan insanlar, sıradan insanlar gibi hayatın içerisinde yer alamazlar. İnsanlar, hayatta makam, mevki ve maddi imkanların peşinden koşarak harcadığı vaktin üçte birini kendini keşfetmeye ayırsa dünyamız şimdi kan kokan bir dünya değil, gül kokan bir dünya olurdu. Yazar, bu eserinde hayal gücünün ne kadar zengin olduğunu ele aldığı hikaye ile bir kez daha gösteriyor. Okurlar, bu eseri okuduktan sonra bu dünyadan gelmiş geçmiş, şu anda yaşayan ve gelecekte yaşayacak olan tüm insanların hayatlarının “olmak” ve “elde etmek” istedikleri arasında ince bir çizgiden ibaret olduğunu anlıyor. Bu çizgide yaşamın ne kadar boş olduğunu insanlara gösteriyor. Çünkü insanlar küçüklükten beri çok şey olmak isterler ama büyüdüklerinde esas olmak istediği şeyi olamazlar. İnsanların hayatlarında elde etmek istedikleri en önemli şey aşklarıdır ama bu dünyada her 100 kişiden biri aşkı ile ya evleniyor ya da evlenemiyor. İhsan Oktay Anar, Galiz Kahraman eserinde yüzde yüz özgün karakteri İdris Amil ile insanları hayat yolculuğuna çıkarıyor, bu yolculukta çeşitli duraklarda bazen kısa bazen uzun molalar verdirtiyor ve insanlara hayatı nasıl yaşamaları gerektiğini öğretiyor.

Otomobile binip epey bir gittikten sonra İstiklal Caddesi’ne çıktılar. Nihayet ekstra ekstra lüks bir apartmanın önünde durdular. Yağmur sürüyor ve arada bir gök gürlüyordu. Efendimize şemsiyesiyle refakat eden şoför, kapıyı açıp apartmana girdi. Hidrolik asansörle beşinci kata çıktılar. Şoför düğmeyi çevirip elektrik ampulünü yakınca, tepesinde ağaç oyma koskoca bir arslan kafası olan bir kapı göründü. O kadar muhteşemdi ki, üstüne üstlük bir de geyik derisiyle kaplanmasına aslında hiç de gerek yoktu. Şoför kapıyı açtı ve içeri ayak bastılar. Parıl parıl yanan bir kristal avizenin aydınlattığı salona girdiklerinde İdris Âmil Hazretleri, melek motifli kağıtla kaplı duvarlarda, eski zaman insanlarının, altın yaldızlı çerçeveler içerisindeki yağlıboya tablolarını gördü. Salonun ortasındaki abanoz sehpanın ve her dört duvardaki On altıncı Lui, Bidermayer, rejans tarzındaki konsolların üstünde, gümüş vazolar, biblolar ve şamdanlar ışıl ışıl parlıyordu. Şoför, Efendimize eliyle ‘Gel’ işareti yaptı ve zaten açık olan kapıdan yatak odasına girdiler. Gösterişli bir yatakta yaşlı bir karı koca horul horul uyumaktaydı. İşte bu yatağın hemen yanı başında, mobilyada Gotik uyanışın bir eseri olan koltukta, elinde konyak kadehi ile huysuz biri yan gelip yatmıştı. Diğer üç kişi ise, yatak odasındaki şömineyi yakmaya çalışıyorlar, ancak alevi, ciğerlerinin bütün gücüyle ne kadar üfleseler de, odunlar pek kuru olmadığından mıdır, bu işi başaramıyorlardı.  Koltuktaki şahıs onları, “Beceriksizler sizi!” diye azarladığında, yatağında karısıyla yatan adam uyanır gibi olmuştu ama yine aynı şahıs, konyağından bir yudum daha aldıktan sonra, “Pış! Pış! Pış! Pışşş!” diye onu uyuttu. Kadehini yine doldurup şişeyi beceriksizlere uzattı. Beş yıldızlı konyaktan biraz dökülünce odunlar tutuşturulabilmişti. Artık duvara gömülü çelik kasa açılabilirdi. Bu iş için üç değil, aslında bir kişi bile yeterdi. Hatta aşağıda otomobilin arka koltuğunda uyuyan çocuk bile kasayı pekala açabilirdi. Ama diğer iki kişi, koltukta konyağını yudumlayan şahsın, hususi hizmetkarlarıydı. Bu şahıs, adının verilmesi pek münasip olmayacak o sokakta yaşayan hırsız kolonisinin reisi, hatta ve hatta meşru bir seçimle başlarına gelmiş muhtarlarıydı. Kadehinden bir yudum daha aldıktan sonra Efendimize şöyle bir baktı ve adeta onun ruhunu beynini okudu. Nedendir bilinmez, fakat galiba inisiyasyon niyetiyle yerinden Vaftizci Yahya gibi doğrulup İdris Âmil Hazretlerinin ayağına, adeta piyanonun sağ pedalıymış gibi basıverdi! Efendimizin kulağı acıdan, Sanctum İohannes’in inisiyaliyle çınlamaya başlamış, duvar saatinin sarkacı ise, sanki puandorg ile zaten duruvermişti! Öyle ki, kulağındaki ses, sanki Fingal’de çınlayan bitmeyecek bir senfoniydi. Adam var gücüyle basmayı sürdürüyor ve İdris Âmil hazretlerinin kulağındaki çınlama da kesilmek bilmiyordu. İşte belki de, bu mühim Hırsızbaşı’na bir corona koymak icap ederdi. Ama kral tâcı yahut aziz halesi yerine, başında mütevazı bir fötür şapka, üzerinde ise, sol dirseği yırtılmış bir boz takım elbise vardı. Upuzun ve ağarmış kaşlarına, kırış kırış esmer suratına bakılırsa altmışını çoktan geride bırakmıştı. Ama gözlerindeki pırıltı, ihtirastan değil, şöminedeki ateşin yansımasından ileri geliyor olsa gerekti. İki numara büyük olduğu ve maharetli bir İtalyan kundura üstadı tarafından yapıldığı nazarı dikkate alındığında, çalıntı olduğu aşikar ayakkabılarında da vardı o parıltı.Unvanı ise hem lakabı ve hem de ismi olageldiğinden, ona ‘Muhtar’ diye hitap etmemek ayıp kaçardı. Şehirdeki hırsızlık camiasının yegane reisi olması yanı sıra, aynı zamanda bilinen en iyi çilingirdi! Onun nam salması, devlet bankalarından birinde çalışan kasa dairesi memurunun, içinde yirmi ton altın bulunan, iki metre çapında ve doksan santim kalınlığındaki zaman ayarlı kasayı, dört saate değil, yanlışlıkla dört seneye ayarlamasıyla başlamıştı. Vali ve emniyet müdürü bu kasayı sadece Muhtar’ın açabileceğini bildiklerinden, makam otomobilleriyle kapısına varmışlar, kendisi de, o sıralar epey meşgul olduğunu, ama bir ara bankayı ziyaret edip hayır olsun diye pekala kasayı açabileceğini beyan etmişti. Çalışanlarla birlikte müdür, ertesi sabah gidip bankadan girdiğinde hayretler içinde kalmıştı. Evet! Kasa açıktı, ama kasanın iki metre çapındaki o beş tonluk kapağı yürütülmüştü! İşin tuhafı, içindeki yirmi ton altına el sürülmemişti. Polisler ipucu olarak sadece, yerde bir firkete bulabilmişlerdi. İşte bu hadiseden sonra Muhtar, resmî makamlar nezdinde hatırı geçen biri oluvermişti. Fakat onun saygınlığını arttıran asıl vasfı, bir nazariyeci olmasıydı: Hırsızlık camiasının reisi Muhtar’a göre, insanoğlunun imal ettiği şeylerin ancak yüzde yirmisi onun ihtiyaçlarının yüzde seksenini karşılarken, imal edilen şeylerin yüzde sekseni de ihtiyaçların kalan yüzde yirmisini karşılıyordu. Muhtar bu fikri de mesleği icabı, Pilpireto Pireto nâm bir alimden yürütmüştü. Buna göre imalatçıların yüzde yirmisinin ürünü olan ekmek, kumaş, tuğla, orak, çekiç, traktör, şimendifer gibi mallar ihtiyaçların yüzde sekseni iken, pasta, smokin, köşk, Rols Roys ve altmış metrelik hususi yat gibi şeyler de, insanoğlunun toplam ihtiyaçlarının sadece yüzde yirmisiydi. İşte hırsız camiası da zaten bu yüzde yirminin peşindeydi. Aslında yaptıkları işe hırsızlık demek iftira olurdu. Çünkü onlar, tarih öncesi atalarımızın yaptığı gibi toplayıcılıkla geçiniyorlardı. Atalarımız nasıl ki tabiattan sebze meyve topluyorlarsa, hırsızlar da şehirden altın gümüş toplayan gözü gönlü tok insanlardı. Bunun yanında Muhtar, bir de mülkiyet nazariyesi ortaya atmıştı. Buna göre bir mağara adamı kırda bayırda dolaşırken elma ağacı gördü mü, cüssesine göre bir, yahut bilemedin iki elma koparması icap ederdi. Çünkü elmayı gördüğü ya da kopardığı esnada değil, ancak yiyip mideye indirdiği anda bu meyve onun malı olurdu. Amma namussuzluk edip de, fazladan bir elma kopararak onu muhtemel bir değiş tokuşta koz olsun diye koynuna sıkıştırdı mı, işte asıl hırsızlık bu olurdu. Janjank’ın verdiği misalde olduğu gibi, sadece elma hususunda değil, adam kırda bir araziyi çitle çevirdikten sonra, “Nah burası benim!” diye feryat ediyorsa, hırsızın âlâsıydı. Malikü’l Mülk’e ait bu araziyi hele bir de satarsa, hırsızlık malı satmış olmaz mıydı?

Yorum Sayısı: 5

Bildiğim kadarıyla Anar’ın en son kitabı, keyifle okudum, Suskunlar ve Puslu Kıtalar Atlası hala okuduklarımdan en sevdiklerim. Yeni kitaplarını bekliyorum dört gözle

C
Cemile Elçin Üner  -   18.03.2016

Anar'ın kitaplarını ilk okumaya başladığımda müslümanlara karşı önyargılı olduğu kanaatindeydim. Ama zaman geçtikçe aslında günümüz müslümanlarına ayna tuttuğunu farkettim ve her "müslüman" olduğunu iddia eden kişinin bu ve benzeri kitapları aynaya bakıyormuşçasına okuması gerektiği kanaatindeyim. Hikayelerin tasviri ve sürükleyiciliği ise aliyyüla'la.

M
Mehmet Ehliz  -   03.06.2016

Bu adamı seviyorum. Mutlu olmak çabası içerisindeyken kendimizi kaybettiğimiz günlük hayat içerisinde sevimli bir soluk almamızı sağlıyor İhsan Oktay Anar. Daha önce okuduğum kitaplarından aldığım keyif kadar Galiz Kahraman 'dan da keyif aldım fazlasıyla.Emeğine sağlık Yazar.

Ö
Özkan Köse  -   16.03.2016

on numara bir kitap.bir puslu kıtalar atlası değil fakat bambaşka bir hikaye.kitabı okuduktan sonra hayata bakış açım değişmedi ama zaman kaybı kesinlikle değil sürükleyici ve eğlenceli

F
Fatih Çetin  -   11.11.2015

İhsan Oktay Anar, Galiz kahraman eserinde bugüne kadar ne hayatınızda, ne de TV’lerde şahit olmadığınız bir duruma şahit olacaksınız. Bu durumda bayandan da kabadayı olabileceğidir. Dünyamızın en büyük gerçeği sıradan insanların, başarı denilen yolda mesafe kat ederken birçok güçlükle başa çıkması gerektiği ve çoğu zamanda gücü yetmeyerek bu yolu zorunlu olarak terk etmesidir. Bu nedenle sıradan bir insansanız ve etrafınızda başarıyı yakalamış birileri varsa onları alınlarından öperek tebrik...devamını oku

F
Ferda Yılmaz  -   02.07.2016